De herinnering van de oude man

Dit verhaal verscheen eerder op De Optimist, 23 september 2018, mét illustratie van Lisa Nguyen.

Ik ben vergeten te tellen hoeveel lentes ik al oud ben, en hoeveel herfsten. Veel zullen het er zijn, want als ik terugblik in de stoffige wirwar van mijn geheugen, zijn haast alle beelden gevuld met rood dwarrelende bladeren en wit bloeiende lindebloesems. Alles daartussen, het kleverige zand van de zomer of het huis omgeven door voetstappen in de sneeuw, lijkt te vervagen, als een druppel water die in een mum van tijd verdampt als je hem op zo’n zomerdag buitenlegt.

Die herinneringen van elkaar scheiden is even moeilijk als de melk weer uit de koffie halen. Maar als ik één beeld mag kiezen, een herinnering, een moment,

dan kies ik voor die keer dat ik aan een afgrond stond.

September was al begonnen, de bomen verkleurden hun kleed en ’s ochtends lag de mist als dikke room in het dal. We kampeerden in een warm loofwoud op de kam waar we de edelherten hoorden burlen, maar nooit zagen. Ik staarde in de diepte, zag mensen in het dal, de afgrond deed me duizelen.

Die herinnering is vastomlijnd, als een foto in een album, met plaats en datum erbij gekrabbeld. Het is niet veel, maar al verlies ik mijn geheugen, weet ik zelfs niet meer wie ik ben, dan zal ik me nog steeds herinneren wat ik zag toen ik in die afgrond keek.

Advertenties